nl eng
banner

Ontwikkelingswerk charity - Wendy Dubbeld

Charity

Icco en Wendy

Wendy is benaderd door ontwikkelingsorganisatie ICCO om zich in te zetten voor de campagne "Sterke Vrouwen" die van start zal gaan in januari 2008. De campagne zal de focus leggen op de positie van vrouwen en VN resolutie 1325. Ontwikkelingsorganisatie ICCO zet zich in voor een wereld zonder armoede of onrecht. ICCO werkt in 50 landen wereldwijd en is een van de grootste ontwikkelingsorganisaties in Nederland Wendy en ICCO reizen in januari naar Nepal, het armste land in Azie, dat probeert op te krabbelen na een bloedige burgeroorlog. De positie van vrouwen daar is dramatisch slecht. Wendy: "Ik werd door Icco benaderd en op de hoogte gesteld van de problematiek onder vrouwen, over de resolutie 1325 en de situatie onder vrouwen in bijvoorbeeld Nepal. Het is heel belangrijk dat dit onderwerp onder de aandacht komt en ik voel me vereerd dat ik hier een rol in mag spelen. Vrouwen in Nepal worden gezien als tweederangsburgers. Geweld is een onderdeel van de samenleving geworden. Veel vrouwen zijn het slachtoffer van huiselijk geweld of belanden op jonge leeftijd in de prostitutie. Ik heb als model al veel van de wereld gezien. Ik heb veel prachtige ervaringen mogen opdoen en het heeft me al veel kansen gegeven. Maar tegelijkertijd besef ik dat ik maar een deel van de wereld gezien heb, namelijk dat deel waar de modereizen mij brengen. In mijn vak laten wij de mensen een droomwerkelijkheid zien. Dit keer heb ik de kans een andere kant van de wereld te tonen. Deze reis naar Nepal vormt voor mij een interessante tegenhanger van mijn werk als model waarin schoonheid en het ideaalbeeld centraal staan."

Pers

ICCO en Wendy Dubbeld in de pers. Sterke vrouwen in conflictgebieden 23 jan 2008 De organisatie wil de strijd zichtbaar maken van vrouwen in (voormalige) conflictgebieden. Deze vrouwen hadden het ten tijde van de oorlog al zwaar te verduren, maar ook hierna is het niet makkelijk omdat hun stem niet wordt gehoord in de wederopbouw. ICCO wil de strijd van deze vrouwen zichtbaar maken, onder meer door solidariteit te kweken tussen sterke vrouwen in Nederland en in post-conflictlanden. Bron: Telegraaf Goodies artikel Nepal (pdf 1,7Mb, in Dutch)   Metro 18-01-08 (jpg 2,2Mb, in Dutch)

Wendy's Dagboek

Wendy's Dagboek over haar ervaringen in Nepal. &wendydiary=Jackie Charity Special
maart/april 2008

Voorbereidingen
Mijn telefoon gaat. ICCO belt of ik me wil inzetten voor de vrouwen in Nepal en daarvoor meega op persreis. Na een korte uitleg over de situatie aldaar is mijn keuze snel gemaakt: natuurlijk wil ik mijn steentje bijdragen. 'We gaan wel back to basics, dat ben je vast niet gewend,' klinkt het waarschuwend. 'Geen probleem,' hoor ik mezelf antwoorden.

Stress! Ik ben ik het bezit van exact nul kampeerartikelen, heb zelfs nog nooit in een slaapzak gelegen... Na een volle middag winkelen voel ik me een stuk kalmer. Donzen slaapzak, een ultrazacht slaapmatje waarop je volgens de verkoper op kiezelstenen nog comfortabel ligt, een schattig thermisch ondergoedje, klamboe: ik ben er klaar voor. Nu nog die berg op mijn bed reduceren tot de toegestane tien kilo reisbagage.


Zondag
De dag van vertrek. Aan het gezelschap merk ik al hoe anders deze reis gaat worden dan de gemiddelde modereis. In plaats van gefriemel aan kapsels, gesprekken over de nieuwste gadgets en haarkleuren, het stapgedrag van Britney Spears en zonnebrillen van Tom Ford, worden er scherpe politieke en culturele vragen afgevuurd op de ICCO-vertegenwoordigers. Mijn modellenwerk en gewone wereldje lijken ineens heel ver weg.


Maandag
Bij aankomst ontmoet ik mijn gids en tolk voor de komende week, Joytsna Maskay. Ze is de adjunct-directeur van de lokale vrouwenorganisatie Worec en ze leeft voor haar idealen. Ze noemt zichzelf een stem, omdat ze praat namens alle vrouwen wier rechten elke dag worden onderdrukt en geschonden. Maar daarnaast zijn we ook leeftijdsgenoten en dus kletsen we tussen de zware gesprekken door over meidendingen, kleding en winkelen.


Dinsdag
We reizen af naar Chahari, een opvanghuis voor meisjes die werkzaam zijn in de 'entertainmentindustrie' (lees: prostitutie). Hier krijgen ze psychologische hulp, kunnen ze hun problemen delen, uithuilen, overnachten als ze nergens terechtkunnen en de kinderen achterlaten als ze moeten werken. Er is gynaecologische assistentie aanwezig en er wordt seksuele voorlichting gegeven.
Ik ontmoet de 22-jarige Binita, die vijf jaar gelden van het platteland naar de stad trok, hopend op een beter leven. Maar om in haar eigen onderhoud te voorzien en in dat van haar kind, broertje en zusje, belandde ze al snel in de prostitutie. Samen bezoeken we de cabin restaurants - waar de werkzaamheden net iets verder gaan dan drankjes serveren - en de massagesalons en dhori, een soort bars waar Binita in de avonduren danst en zingt.
Aan het einde van de dag ben ik behoorlijk ontdaan over het leven van deze meisjes en vrouwen. Ze hebben niets te kiezen, of het moet zijn tussen twee kwaden: ofwel een hard leven op het platteland, weerloos tegen geweld en misbruik, ofwel in de seksindustrie belanden in de grote stad. Ik weet niet of ik Binita's kracht zou hebben. Ik vraag me af of ik, als ik in haar schoenen had gestaan, net zo dapper was geweest.


Woensdag
Met Buddha Air vliegen we naar Udayapur, met onderweg een spectaculair uitzicht op de Mount Everest. Na een vier uur durende autorit komen we geradbraakt aan in het Blijf-van-mijn-lijfhuis waar we de komende twee nachten zullen verblijven. We krijgen een warm welkom met een tika, een stip van rood poeder, op het voorhoofd. Op tafel staat Daal Baat klaar (witte rijst met bonen), een gerecht dat de lokale bevolking zowel 's ochtends als 's avonds eet, dag in dag uit.


Donderdag
We rijden naar het dorpje Rauta. Na een lange wandeling en een zware klim door de prachtige natuur, langs rijstvelden en kleine dorpjes, arriveren we bij een huisje in de heuvels. Hier is de vrouwengroep Lali Gunaras gevestigd. Uitgebreid en open vertellen de vrouwen mij over het harde leven en de uitdagingen waar ze elke dag weer voor staan. Ze hebben hun krachten gebundeld om sterker te staan tegen geweld, om van elkaar te leren over landbouwtechnieken en gezamenlijk te sparen voor bijvoorbeeld een watermolen of acute medische hulp.


Het wordt meteen duidelijk dat vrouwen de echte werkers van Nepal zijn. Zij zijn verantwoordelijk voor het halen van water, alle landarbeid en ze sjouwen urenlang door de heuvels om voedsel, takken en stenen te verzamelen. En de mannen, die leggen nog maar eens een kaartje. Ik hoor ook over typische gebruiken, zoals vrouwen die tijdens de menstruatie bij het vee in de schuur moeten verblijven omdat ze 'onrein' zijn.

Wat ik me sterk realiseer tijdens de lange wandeling terug naar de auto, is dat de vrouwen van Nepal de vraagstukken die ons in Nederland bezighouden niet eens zouden snappen: gelukkig zijn, de juiste partner vinden, wel of niet blijven werken als er kinderen komen. Zij hebben simpelweg geen keuzes, ze overleven.


Vrijdag
De laatste dag. Het is niet te bevatten dat in dezelfde wereld als waarin ik leef - een en al luxe, glamour en comfort - ook zo veel ellende te vinden is.
We vliegen terug naar Kathmandu, waar we zaterdag nog een bespreking hebben met een VN-afgevaardigde en de directrice van Worec, Renu Rajbhandari. We spreken over Resolutie 1324 van de VN-veiligheidsraad, waarmee de Verenigde Naties zich inzetten voor de een betere positie van vrouwen in conflictgebieden. Dankzij mijn reis kan ik de vrouwen van Nepal en Resolutie 1325 op mijn manier bijstaan. Ik doe een oproep aan alle lezers om hierbij te helpen! Ga naar www.vrouwenstaansterker.nl.

Video

Video van Wendy Dubbeld in Nepal.